De associatieve tekstflarden van David Van Reybrouck (auteur van Congo) gaan samen met de muziek van Jan Kuijken en George van Dam. Hun samples van geluiden en stemmen doen denken aan spoken uit het verleden. De Pauw stelt vragen over vrijheid en verantwoordelijkheid. Als er nu eens een termiet zou zijn die besluit de termietenhoop te verlaten en zijn eigen weg te gaan? Ja, als…

“Er ontspinnen zich flarden uit een leven, over liefde, hunkering en spijt. Geen geordend verhaal, maar horten en stoten die volop ruimte laten voor fantasie… We ondergaan al die metaforen in een voorstelling die alle kanten lijkt uit te springen, maar waarin taal en muziek mooi zoeken naar het juiste evenwicht. Gaandeweg voegen alle elementen zich naar elkaar, intens, tot er een hecht vlechtwerk ontstaat, net zo ingenieus als een termietenhoop. Josse De Pauw is ook nu weer een meesterlijk performer, hij heeft de passie van iemand als Jacques Brel. En je weet, hier is een kunstenaar aan het woord.” (De Volkskrant)

“Die siel van die mier is een experiment dat de grenzen van het toneelspel zoekt met artiesten die er honderd procent voor gaan en dat doordringt tot in het diepste binnenste van het publiek” (Teatro & Danza).

“De live-muziek is de soundtrack voor een tocht naar binnen. George-Alexander Van Dam en Jan Kuijken hebben viool en cello meegebracht, maar dan voor versterkte klanken die deel uitmaken van een soundscape vol noise en effecten. (...) Intussen luisteren we naar een verhaal over liefde, verlangen en spijt in een postkoloniaal Afrikaans decor. Een periode waarin de onderzoeker nog echt een zoekende was. Het komt er uit op zijn De Pauws. Niet in één geut, maar verknipt en met horten en stoten. Flarden tekst keren terug. Ze gaan over in gescandeerde regels, een refrein. Als in trance graaft De Pauw zich in zijn vertelling in. (...) Net als in de memorabele voorstelling Weg uit 1998 is gekozen voor een concertante formule, bijna zonder enscenering. De metamorfose van deze man voltrekt zich aan de barkruk en achter de partituurstaander. (...) Aan het slot heeft de voorstelling nog straffe beelden in petto die Maeterlinck plezier zouden gedaan hebben. Maar het is vooral de manier waarop De Pauw de formule van muziektheater of ,,vertelconcert'' naar zich heeft toegehaald, die bijblijft.” (De Standaard)

“Als de mens zijn beeld weerspiegeld ziet in die grote plas genaamd natuur is hij op zijn breekbaarst. De Pauw dicht bij zijn publiek, met natte ogen, spiegels van de ziel.” (De Morgen)