In het Stijlboek van de Japanse Krijgsadel staan wel 100 voorschriften die een beetje samoerai ter harte dient te nemen. In Bambie (17) de samoerai zoeken vier ‘krijgers’ houvast in deze eeuwenoude voorschriften.
Grijp de eerste gelegenheid aan.
Doe alleen dingen waar u achter staat.
Bij alles komt het op het einde aan.
Draag een bamboehoed die iets naar voren helt. Stel wraakneming niet uit.
Middels zwaardgevechten, bloemschikkunst en ander (quasi) Japans vertoon laat Bambie vier moderne samoerai – letterlijk ‘hij die dient’ – op zoek gaan naar wat er nog te dienen valt.
Bij Bambie (17) de samoerai werkt Bambie opnieuw met Jetse Batelaan, die ook de (eind) regisseur was van Bambie 9 (met die aap) en Bambie 10 (hoopvolle voorstelling over cynisme).
Mimetheatergroep Bambie
Bambie maakt fysiek theater dat verwondert en ontroert. Theater waarbij de acteurs zich in het zweet werken terwijl de verbeelding met ze aan de haal gaat. Gooi- en smijtwerk kan bij Bambie hand in hand gaan met een poëtische choreografie. Alle Bambie-voorstellingen die veelvuldig in binnen- en buitenland spelen, worden op het repertoire gehouden. Tijdens de Bambierambam, het eigen festival van de groep, worden er zo veel mogelijk achter elkaar getoond. Bambie ontving diverse malen de VSCD-Mimeprijs en werd ook internationaal bekroond.
Prachtig, ontroerend met samoerai's die aangenaam ten strijde niet onder gaan en subtiel de moeder van de mime omarmen. Ik heb genoten en blijf jullie volgen!
Dank
herman
bambi17 vind ik niet de beste bambi ondanks waanzinnig goed decor en prachtige momenten ook veel irritatie door te veel tekstbordjes en soms te voorspelbare beelden.
vincent
vol gevoel op het verkeerde been gezet door deze watjes-samoerai
Jakkie Ames
Wat een ontroerende voorstelling is Bambie 17! Iedere keer weet dit gezelschap mij weer te verrassen. Klaske Bruinsma was geweldig als moeder in het grote bed en vooral de laatste scene is zo mooi en aangrijpend! Dank jullie wel, Bambiespelers. Ik heb weer van jullie genoten!
C. Reinders
Geen idee wat ik eigenlijk heb gezien. Wel onafgebroken geabsorbeerd gekeken, geregeld geglimlacht, vaak op het verkeerde been gezet. Na afloop een heerlijk leeg hoofd en een opgewekt gevoel. Maar nog steeds komen beelden terug en vraag ik me af: Waar ben ik geweest?
Bedankt.