Theater naar het filmscenario van Marguerite Duras
Een Franse actrice beleeft in het naoorlogse Hiroshima een overspelige liefde met een Japanse architect. Deze toevallige ontmoeting van één nacht en één dag haalt lang weggestopte herinneringen aan een verboden jeugdliefde naar boven. Voor die herinneringen is eindelijk weer ruimte.
Marguerite Duras schreef het scenario voor de film Hiroshima mon amour van Alain Resnais. Het werd bekroond met een Oscar. Karina Kroft bewerkte het script tot een monoloog, speciaal voor Johanna ter Steege. Hiroshima mon amour werd een hit op Oerol 2011 en gaat nu de theaters in.
“Een prachtige, aangrijpende voorstelling over onmogelijke liefde en over verlies – een monoloog van een schitterende Johanna ter Steege. Zo ongehoord natuurlijk en zonder maniertjes gespeeld, zo echt, dat je of nooit zo’n liefde hebt gehad of nooit verlies hebt ervaren, dan wel gespeend bent van inlevingsvermogen, als hierbij geen brok tegen de keelwand drukte.” (Dagblad van het Noorden)
“Dat niet alleen natuurgeluiden het festival overheersen, blijkt uit de soundscape die regisseur Karina Kroft meegeeft aan haar regie van Hiroshima mon amour van Marguerite Duras: de opzwepende muziek van Jefferson Airplane jaagt actrice Johanna ter Steege op tot schitterend spel in haar monoloog over een gepassioneerde liefde.” (NRC Handelsblad)
Mooie voorstelling van een goede actrice. De film die ik indertijd gezien heb kwam deels weer terug. De klank van "Nevers" heeft iets magisch.
Henk Schaaf en Nel van Kooij
Een grote prestatie, om een uur lang een monoloog uit te spreken. De spanning in het verhaal werd af en toe doorbroken door de muziekscènes. Dat gaf ons als toeschouwers (en ook de actrice!) even de kans om op adem te komen. Al met al een boeiend stuk.
rosekrans
Een ijzersterke tekst, heel goed verbeeld met minimale middelen. Toch nog enkele verrassende effecten. Alles bijeen prima toneel dank zij een groot actrice en een goede regie.
Carel L.Nederlof
Aan het begin zit Johanna afwachtend aan de zijkant op het podium.Dit zet al gelijk de toon van het hele stuk."Ik ben hier om een verhaal te vertellen"en dat gebeurt dan ook.Ze kijkt je persoonlijk aan en sleept je mee in haast alle menselijke emoties.Niet opgeklopt maar echt.Je ondergaat haar verdriet in de kelder en als ze door haar geliefde wordt afgewezen.Beelden van de warme knikker dragen er toe bij dat je het mee ondergaat.
Ik ben een bioscoopbezoeker en kom haast nooit in de schouwburg.Maar dit is zo persoonlijk .Hier kan het witte doek niet tegen op.
Heel veel dank Johanna.
