Op zaterdag 16 juli 2011 trouwde het zusje van theatermaker Sadettin Kirmiziyüz in Istanbul met de man van haar dromen. Het musicerende acteurscollectief The Sadists was erbij. Na zes jaar van stiekem handjes vasthouden, sms’en, MSN, Facebook, gestolen kusjes en steelse blikken was het eindelijk zover. Het werd een Turkse bruiloft als vele andere, met gasten die te laat arriveren en families die zich bemoeien met het feest. Met tranen van geluk en reidansen. Alleen woonde de bruidegom in Istanbul en was hij niet van plan om naar Nederland te komen. Voor de bruid, een 26-jarige Zutphense schone, was dit geen probleem. Ze zou zich bij haar prins op het witte paard voegen: in de jaren daarvoor was zij tot de conclusie gekomen dat Nederland niet haar plek was. Als jonge Turks-Zutphense en sinds kort sluierdragende moslima was ze zich steeds minder op haar gemak gaan voelen in een maatschappij die zich steeds vaker en harder tegen haar leek uit te spreken. Sadettin volgde haar ontwikkeling. Eerst op afstand, met verwondering en bewondering, maar hoe dichter 16 juli 2011 naderde, hoe meer hij erbij betrokken raakte. Als broer van de bruid, maar ook als theatermaker.

Sadettin Kırmızıyüz (Zutphen, 1982) maakte eerder een voorstelling, over zijn moeder (Avondland), over zijn vader (De vader, de zoon en het heilige feest) en over zijn broer (What’s happenin’ brother?). In zijn voorstellingen geeft Sadettin de toeschouwer een inkijkje geeft in de leefwereld van de grote groep migrantenkinderen die ons land (liever arm dan) rijk is.