Een lolita is een intense voorstelling, zwaar en vederlicht zoals het onderwerp. - De Standaard
Verboden liefdes zijn van alle tijden. Maar een van de meest complexe, en meest problematische, is zonder twijfel die tussen die een volwassene en een prille tiener. De Russische schrijver Vladimir Nabokov schreef er in 1955 een literair meesterwerk over: Lolita. Op vraag van regisseuse Julie Van den Berghe ging schrijver en dramaturg Bernard Dewulf aan de slag om een nieuw toneelstuk te schrijven, geïnspireerd door het oorspronkelijke thema. Met één groot verschil qua uitgangspunt: in deze interpretatie, Een lolita getiteld, is het meisje van weleer een volwassen vrouw geworden die terugblikt op die verboden relatie. Maar ook de man komt uitgebreid aan het woord.
Verboden liefdes zijn van alle eeuwen. Maar een van de meest complexe, en meest problematische, is zonder twijfel die tussen een volwassene en een jonge puber. Niet te verwarren met pedofilie, waarbij het expliciet om kinderen gaat, is deze vorm van seksuele aantrekkingskracht – ‘efebofilie’ genaamd – gebaseerd op de seksuele fascinatie voor jongens en meisjes tussen 10 en 14 jaar. Prille tieners dus, in het scharniermoment tussen kindertijd en volwassenheid. Sinds de beroemde roman uit 1955 van Vladimir Nabokov is ‘Lolita’ als type kindvrouwtje intussen zelfs een archetype geworden. Voor deze creatie schrijft Bernard Dewulf, auteur en dramaturg bij NTGent, twee monologen die onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn. Els Dottermans speelt een vrouw die terugkijkt op haar verboden relatie als jong meisje met een oudere meneer. Frank Focketyn speelt een oudere man die terugkijkt op een even ongrijpbare als schuldige als paradijselijke tijd. Inspiratiebronnen zijn onder meer ‘Dagboek van Lo’ (1995) van de Italiaanse auteur Pia Pera, waarin een voormalige ‘nimfette’ haar beleving van zo’n geheime relatie prijsgeeft, en de romans van Louis Paul Boon.
Voor de vertolking van Lolita door Els Dottermans bestaat slechts één woord: verbluffend. Cobra.be (*****)
Een lolita is een intense voorstelling, zwaar en vederlicht zoals het onderwerp. Een theaterhit in wording. De Standaard (****)
Het lawaai uit de bovenzaal was storend.Geen pop concerten bij toneel in de kleinezaal.
Leo van der Hum
Een enerverende voorstelling. Enerverend zoals Els Dottermans visueel en invoelbaar maakt de voortdurende angst voor de veroudering en daarom steeds op zoek gaat naar de bevestiging dat het nog niet (zo) ver is. Het herkenbare van een jong meisje om ouder te zijn dan ze is, en vervolgens van de ouder wordende jonge dame om jong te zijn. De hunkering die zij met haar gebaren, poses en lichaamstaal uitdrukt is meesterlijk. Het decor is een vondst: het voortdurend balanceren tussen droom en werkelijkheid, herinnering en feitelijkheid, lust en verliefdheid. Els heeft al haar talenten aangesproken. Dat is een tractatie. De zonnebril van Lolita was een leuke verwijzing naar Stanley Kubrick's verfilming.
Heel bijzonder is de rol en vertolking van de oudere man door Frank Focketyn. Zijn afreageren van geile spanning - terwijl de ouder geworden Lolita niet langer zijn wellust kan oproepen - door voortdurend met een elastiekje te spelen, is een subtiele theatrale vondst die Frank meesterlijk beheerst. Die enkele blik van hem, de (af)wending van zijn hoofd en zijn ogenschijnlijk gemompelde oprispingen, spreken boekdelen.
Ik heb een indrukwekkende toneelopvoering en interpretatie gezien van een prachtig stuk literatuur. Natuurlijk zou Humbert Humbert voor mij een pedoseksueel zijn waar ik van zou gruwen als hij werkelijkheid zou zijn. Maar in de literatuur zoals van Nabokov en in de rol van Frank Focketyn is het prachtige kunst. Ik neem het me kwalijk dat ik twee keer bijna wegzakte. Maar dat zegt niets, helemaal niets over het stuk en de spelers maar alles over mijn vermoeidheid vanwege dreigende griep.
R. Kiehl
Mooi spel, met name "lolita" als oudere vrouw die terug kijkt en als jong, nog gewichtloos meisje in 1 spel wordt subliem gebracht. Poetische, weemoedige voorstelling over de verloren tijd en jeugd die je maar even kan vasthouden. (minpuntje vond ik de drum & bass uit de grote zaal die soms storend doorkwam, dat is iets waar het zaalbeheer attent op zou moeten zijn - er waren momenten tijdens de voorstelling dat ik met de tenen zat te draaien om de herrie uit de andere zaal, en wellicht ook de spelers op de vloer)
Govert Aardsche Janse
De vergankelijk wordt op een sublieme wijze uitgebeeld.
Boeiende teksten en spel.
In een woord fascinerend.
Bedankt.
