Antigone botst met de macht. Zij wil haar dode broer Polyneikes begraven, maar haar oom Creon, de koning, verbiedt het haar. Voor hem is Polyneikes een landverrader die geen graf verdient en niet betreurd mag worden, op straffe van de dood. Voor hem gaat het staatsbelang boven alles. Voor Antigone niet: die volgt haar geweten en zet haar eigen leven op het spel om haar broer een waardige begrafenis te geven. Ze vraagt haar zus Ismene om haar te helpen, maar die schrikt en weigert. Ze probeert Antigone op andere gedachten te brengen.
Antigone verzet zich tegen de opvatting dat de waarden van beschaving alleen economisch meetbaar zijn en tegen een macht die uit wraak, onwetendheid en willekeur regeert. Zij nodigt ons uit om vrij te denken. Durft Antigone meer dan wij?
In de eerste samenwerking van choreografe Nicole Beutler en theatermaakster Ulrike Quade komen dans en poppenspel samen in een beeldende bewegingsvoorstelling. De tekst is gebaseerd op het oorspronkelijke Griekse drama van Sofokles en op Antigone van Jean Anouilh, die de karakters meer psychologische onderbouwing gaf.
Voor de poppen heeft Ulrike Quade zich laten inspireren door de traditionele Japanse theatervorm Bunraku. De poppen Antigone, Ismene en Polyneikes zijn speciaal in Japan gemaakt. Ze kunnen dansen. Poppen lijken onschuldig. Zij hebben geen last van zwaartekracht, de wetten van het lichaam of angst om dood te gaan. De pop speelt de hoofdrol, de performers vormen het koor dat beschouwt en reageert. Het vult de bewegingen van de poppen aan met tekst en zang. Maar het blijft een paradox: het koor heeft de touwtjes in handen. Wie volgt wie, in dit spel van manipulatie?
Tekst naar Sofokles en Jean Anouilh Regie Nicole Beutler en Ulrike Quade Poppen Watanabe Kazunori Kostuums Jessica Helbach Muziek Gary Shepherd Met Cat Smits, Hillary Blake Firestone, Michele Rizzo
Recensies
Adembenemend en levensechte poppen, Volkskrant, 24-09-2012
