Nicole Beutler kiest ervoor om de stukken van Childs te benaderen als bijna rituele objets trouvés: gevonden voorwerpen die zij in een nieuwe context plaatst. In het hier en nu worden de inspanning en concentratie van de performers zichtbaar en voelbaar.

“Beutler legt choreografische processen bloot, hoe de dansers daarin staan en hoe wij daar als publiek naar kijken. En dat is weer de essentie van haar conceptuele dansboodschap. Beutlers cover is een festijn van fysieke suspense.” (Trouw)

“Beutlers duik in het werk van Childs, en dan vooral de interne logica daarvan, heeft een levendige artistieke remake opgeleverd. Zowel Radial Courses uit 1976 als Interior Drama uit 1977 is een abstract, minimalistisch werk. Het ene volgt de basisvorm van de cirkel, het andere de driehoek. De bewegingen zijn eenvoudig, alledaags en er zijn slechts enkele bewegingssequenties. Wat de stukken razend complex maakt, zijn de voortdurende herhaling en de subtiele verschuiving van de patronen in die herhaling. Je kijkt naar een bedrieglijk continuüm.
In een ruit van vier rennen de dansers eindeloos rondjes, maar geleidelijk schuiven ze allemaal een plekje door, wordt de groep gesplitst, ontstaat er een binnen- en een buitencirkel, enzovoort. Je wordt meegesleept in de flow en het ritme van de gympjes. De sfeer is licht, maar intussen zijn de composities en de uitvoering uiterst strak. Beutler heeft gespeeld met de variaties en neemt afstand van het origineel door een danseres even uit de cirkel te laten stappen. In Interior Drama voegt ze bovendien geluid toe, wat Childs speelser, swingender en ‘makkelijker’ maakt.
Beutler weet de energie van nu goed te vatten, maar heeft ook mazzel met het ijzersterke en tijdloze werk van Childs.” (De Volkskrant)