De beroemde actrice Elisabet Vogler is opgehouden met spreken. Om tot rust te komen, verhuist ze op advies van haar arts naar een zomerhuis aan zee. Ze wordt begeleid door de jonge, naïeve verpleegster Alma. Het isolement brengt de vrouwen dichter bij elkaar. Alma, die de stilte van Elisabet probeert te doorbreken door voortdurend te spreken, geeft zich steeds meer bloot. Maar Elisabet trekt zich alleen maar verder terug in haar zwijgen. De twee vrouwen beleven momenten vol liefde en vertrouwen, maar ook van manipulatie en agressie. Het huis aan zee verandert in een strijdtoneel voor de ultieme confrontatie tussen twee menselijke uitersten: de ziel (Alma) en het uiterlijke masker (Persona).

Minailo en Maczewski maken een voorstelling waarin de dimensies beeld, geluid en actie langzaam worden opgebouwd en steeds meer in elkaar grijpen. Van een leeg toneel met lichtprojecties naar een ingericht huis, van opgenomen stemgeluid naar intense worsteling en eenwording van woord en zang en muziek. Het zwijgen van de actrice zal in de voorstelling worden verbeeld door zang: de klanken, melodieën en zanglijnen zijn een tastbare uiting van Elisabets innerlijke belevingswereld. Deze uiting is niet aan taal verbonden; Alma ervaart de zang dan ook als pure emotie, niet als communicatiemiddel. De muzikale score bestaat uit een combinatie van geïmproviseerde muziek en bestaande muziekstukken voor strijkkwartet uit de 20/21e eeuw. In nauwe samenspraak met de uitvoerende musici en zangers ontwikkelen Mascewski en Minailo een muzikale architectuur waarop de voorstelling wordt gebaseerd.