Manipuleren met vrome praatjes

Recensies

• "Krachtig beeld met zeldzame hoogtepunten", NRC Handelsblad 23-03-2012

  Download

• "Ongekend theatrale Tartuffe", ****Volkskrant 23-03-2012

  Download

• "Een bij vlagen geniale Tartuffe", ****Theaterkrant.nl

  Download

Reacties van bezoekers

• Frans Derks

  Tartuffe is een saaie vertoning. Het intro is veel te lang men valt bijna in slaap. De vertoning als geheel gaat wel maar niet geheel verheffend. De bal in de tennisbroek is onduidelijk en ontblote billen dragen niets bij aan het stuk, inclusief het plassen op toneel. Zo zijn ernog wel wat details op te noemen waar de voorstelling niet beter van geworden is. De confettie regen was wel aardig gevonden. Grapje van de regiseur. De over de grens teksten droegen niets bij aan het stuk.
  
  

• Peter Thissen

  Ik doe niet aan ster-beoordeling, daarvoor doe ik het stuk onrecht. Want zo eenduidig is deze Tartuffe niet. Elke klassieker vraagt om een actualisering. Dan kan in vormgeving zijn, maar ook in interpretatie. In dit stuk gebeurt het laatste. Op anekdotisch niveau is Tartuffe al in vele varianten gespeeld. Deze tijd wacht niet op de zoveelste uitvoering. Tartuffe is destijds, met de Reformatie en de Contrareformatie onder de huid gegaan bij de tijdgenoten van Moliere. Deze uitvoering doet dat nu ook. Niet omdat we warm lopen voor de hypocretie van een godsdienstfanaat, maar vanwege de hypocretie van een gehele westerse wereld. Niet Tartuffe staat ter discussie, wij zijn het. Het stuk heeft de laag van de decadentie aangeboord, en dat doet zeer. Daardoor is deze voorstelling schrijnend en voegt ze iets toe. Wim Opbrouck is meesterlijk! (toch maar een ster).
  
  

• Minca en Erik

  Over de top gespeeld, rommelig en onsamenhangend. Deze ene ster voor het fraaie confetti decor.
  
  

• jacobrid.

  Ik herinner mij een Tartuffe vooral door het lezen van het stuk. De taal van Moliere had precies die kracht die het toneelstuk tot een evergreen maakt. De sluwe verleidingskunsten, het geintrigeer, de kracht der woorden: een feest. Daarvan is in deze voorstelling weinig overgebleven. Iedere subtiliteit is er uit verdwenen. Geschreeuw maakte plaats voor de verleidelijke en manipulatieve woordkunst tegenover een Orgon die i.p.v. importante man een zwakzinnige figuur uitbeeldde. Veel geschreeuw en weinig wol. Ik had zeker van Vlamingen meer subtiliteit verwacht en respect voor een prachtig toneelstuk van Molière. Buitengewoon jammer om deze reeks van Molière in dit lawaai te moeten afsluiten.
  
  

• Guus Brommet

  Een onevenwichtige voorstelling, te vrij naar Moliere en veel te overdreven geacteerd waardoor alle geloofwaardigheid verloren ging. Een hele krappe 5 voor een voorstelling van een regisseur die veel te veel in het stuk heeft willen stoppen.
  
  

• Eve

  Was een beetje bang geworden dat het zou tegenvallen na het lezen van enkele mindere recensies maar heb genoten! Was een mooie voorstelling die een duidelijk rake link legde met de hedendaagse problemen. Wim Opbrouck was geweldig. Zijn dochter en haar aanstaande overschreeuwden zichzelf soms waardoor ze niet goed te volgen waren. Een onderhoudende enigzins absurde voorstelling.
  
  

• Peter

  Wim Opbrouck was weer in grote vorm in hilarische voorstelling !
  
  

• Mayke

  Spannende vonst voor het toneelbeeld van decorontwerpster Katrin Brack: confetti en serpentines. Feest en verval tegelijk en zeer veranderlijk in het schijnwerperlicht.
  
  

• akuiper

  Een wervelende en adembenemende voorstelling. De tekst is uitgebreid waarmee het verhaal geactualiseerd is. Het begint met Frieda Pittoors die ons een eerste trede van waanzin binnenleidt, dan komt Tartuffe die ons in zijn religieuze gekte gedurende 20 minuten meezuigt - dat alles voordat de eigenlijke tekst begint! Daarmee is het gelijk in deze tijd gezet. Orgon wordt geweldig gespeeld door Wim Opbrouck. De stemwendingen, mime, gesticulaties. Het hele palet komt langs van schijnzaligheid en kleinburgerlijk religieus beleven, en dat afgezet tegen de steeds duidelijker aangetoonde schijnheiligheid van Tartuffe. De door de regisseur knap ingevoegde waanzinscènes van Orgon, gebaseerd op teksten die lijken op de klankgedichten van de Dada-soirees Cabaret Voltaire in Zürich uit 1916 zijn weer een treffende actualiserende aanvulling. Het geheel wordt ondersteund door een meeslepende soundtrack.