In Irak zijn de daken plat. Daar wappert het wasgoed en slapen de mensen als het binnen te warm is. Nog belangrijker zijn ze als ontmoetingsplek voor jongeren. Tamelijk onschuldig, want een straat scheidt de daken en dus de geliefden.
Op de dag voor een huwelijk komen alle vrouwelijke kennissen en familieleden samen in het huis van de bruid voor het Henna-ritueel, waarbij de handen van de bruid beschilderd worden. Dan komen ook haar toekomstige man en zijn moeder op bezoek. Na het huwelijk trekken man en vrouw in bij de ouders van de bruidegom. De bruid moet opgaan in haar nieuwe familie.
Choreograaf Muhanad Rasheed bootst de huwelijkse rituelen niet simpelweg na in dans. Vanuit beweging, tradities en gedachten creëert hij een dromerige sfeer die de toeschouwer de ceremonie laat ervaren. De traditioneel Irakese muziek Maqam speelt daarbij een belangrijke rol.
Voor Mourning, ook bij het Internationaal Danstheater, kreeg Muhanad Rasheed de Zwaan voor de meest indrukwekkende dansproductie van 2010.
Concept Muhanad Rasheed en Duraid Abbas Choreografie Muhanad Rasheed
Recensies
"Verliefdheid, bruiloft en traditie", Volkskrant 19-03-2012
Met een Irakeese collega hier naar toe geweest. Deze man vondt het saai en kon er geen verhaal in herkennen. Mijn mening was saai en wat een muziek naar mijn smaak niet best.
Olivia
Had iets heel anders verwacht, meer snelle ritmes en vrolijke kleding, maar ik vond het een hele mooie voorstelling; meer een theater- of balletvoorstelling.
Kurdistan
Ik keek uit naar de voorstelling. het viel mij helaas wat tegen. Er waren mooie bewegingen, ingetogenheid was interessant maar de stukken waren te lang met veel dezelfde bewegingen waardoor ik mijn aandacht en interesse soms verloor. muziek vond ik interessant omdat ik dan van de persoon waar ik mee was het herkende als oa het nationale lied.
Ellen
Ik sluit me aan bij eerdere reacties: was ook teleurgesteld door de voorstelling, had iets vrolijkers verwacht bij een huwelijk, vond het inderdaad saai. De oververtegenwoordiging van de zwarte klederdracht viel me ook tegen, evenals het tempo gedurende de gehele voorstelling. Alleen het korte stukje dans rond het echtpaar deed me prettig aan.Dit i.t.t. wat ik gewend was de afgelopen 25/30 jaar. De nieuwe koers van het Danstheater bevalt me slecht. Ik stelde altijd de afwisseling, snelheid, vrolijkheid afgewisseld met ingetogenheid op prijs. Dat vond ik in deze voorstelling en in Puur Barbaars niet terug. Overweeg dan ook mijn begunstiging stop te zetten.
Elly
Prachtig handenwerk, mooie bewegingen, maar veel te lang achter elkaar. Daardoor erg saai. Veel bewondering voor de dansers, want volgens mij is het een heel moeilijk stuk voor hen, met weinig houvast aan de muziek. Toch verveelde ik me en was ik teleurgesteld.
anoniem
Na Mourning had ik iets anders verwacht,meende een deel van Mourning te herkennen? Door de aankondiging op het verkeerde been gezet. begreep stukken niet. Misschien zou een korte uitleg en/of een vertelstem de intense dansen nog beter vertaald hebben.
Els Nieuwenhuijsen
het stuk werd mooi gedanst. die langzame gedeelten vergen veel beheersing. Ik begrijp dat het droombeelden of herinneringen waren. Dit verklaard ook het langzame tempo soms. Met het verhaal had ik moeite. Zat er wel een verhaal in? Of waren het losse beelden? Het einde was dan ook navenant onduidelijk. De rol van die oude vrouw begreep ik ook niet. Botsende culturen? Misschien had er over nagepraat moeten worden. Toch bijzonder.
anoniem
Vrouwendans om het bruidspaar heen was mooi, sommige stukken vol energie, de anderen juist te slowmotion en daardoor saai. Hoewel ik wist dat ik chadors kon verwachten, vond ik het toch hinderlijk tijdens de voorstelling dat ik zo weinig zicht had op de bewegingen van de dansers door die zwarte gewaden. Er had gekozen kunnen worden voor transparante zwarte voile. Verder ging het vaak ongelijk.
Wim de Jong
Mooi gedanst, maar het verhaal of de emoties bleven voor ons onduidelijk, niet grijpbaar.
Muziek in het laag te hard, dreunende bas geen wezenlijke bijdrage aan sfeer/verhaal.
