In Bloedwoede I onderzochten Ton Lutgerink en Hans Dagelet het fenomeen ‘broederschap’. Bloedwoede II gaat over de onbreekbare relatie die mannen ontwikkelen door het samen delen van een traumatische oorlogservaring. We zien twee mannen die een onverwerkt verleden delen en hierdoor onlosmakelijk aan elkaar zijn verbonden. Het publiek wordt meegenomen naar plaatsen die niemand mag zien maar die uiteindelijk voor iedereen herkenbaar zijn. Hoe worden de meest vreselijke feiten vervormd om ze draagbaar te maken? Door welke rituelen zijn zij in staat te overleven? Ze dansen. Dansen, omdat hun leven ervan afhangt.

Ton Lutgerink (Rotterdam, 28 augustus 1946 - aldaar, 22 januari 2012)
Lutgerink wordt gezien als één van de vernieuwers van de moderne dans in Nederland. Vanaf 1984 werkte hij bij het Onafhankelijk Toneel, waar hij solo's maakte voor voorstellingen. Uiteindelijk werd hij één van de drie artistiek leiders van het Onafhankelijk Toneel en Opera O.T. Hij bleef werkzaam tot de zomer van 2011 toen er kanker bij hem geconstateerd werd. Hij overleed in januari 2012 op 65-jarige leeftijd in zijn woonplaats Rotterdam. Ton Lutgerink werd in 2011 voor zijn complete oeuvre onderscheiden met de Gouden Zwaan.

Hans Timmerman studeerde filosofie en maatschappijgeschiedenis aan de Erasmus Universiteit Rotterdam. Tot 2000 was hij verbonden aan het Onafhankelijk Toneel. Daarna heeft hij als freelance dramaturg meegewerkt aan meer dan 60 dans- en theatervoorstellingen bij diverse gezelschappen in Nederland en Polen. Daarnaast is hij werkzaam als docent filosofie, geschiedenis en filmanalyse aan de Hogeschool Rotterdam.

Andreas Denk was twaalf jaar lang één van de artistiek leiders van het Hans Hof Ensemble. Momenteel maakt hij dansvoorstellingen met zijn stichting Plan-D en choreografeert hij voor Schauburg München, Staatstheater Braunschweig, St. Dansnest Breda en Meekers Rotterdam. Plan-D staat voor dans, dynamisch en divers, en voor hilariteit en het absurde.

Mischa van Leeuwen danste na de Nationale Ballet Academie onder andere in balletten van Dagelet, De Châtel, Edelman, Galili, Gingras, Goecke, Holder, Jervies, Linning, Lutgerink, Miller, Pastor, Perela, Pond, Reischl, Rodrigues Xavier, Steenks, Shropshire, Tadio, Tuerlings, Vincent en Wubbe. Op 1 november 2011 is aan Mischa van Leeuwen de Prijs van Verdienste toegekend door Stichting Dansersfonds '79.

Joop van Brakel begon zijn muzikale loopbaan als zanger, gitarist, componist, tekstschrijver, factotum en grafisch ontwerper van de avant-garde rockband Nasmak (1978-1983). Daarna legde hij zich toe op het bedenken, bouwen en bespelen van nieuwe snaarinstrumenten en klanksculpturen en het ontwikkelen van geluidsperformances (o.a. The Simulated Wood, The Random Ensemble). Vervolgens ging hij als componist, muzikant en speler meewerken aan dansvoorstellingen van o.a. Shusaku Takeuchi en Wim Kannekens (Coup d’amour) en werkte vanaf 1993 intensief samen met mime groep Suver Nuver en daarnaast met talloze andere gezelschappen en artiesten, zowel als componist en geluidsontwerper als uitvoerder en speler. Werkt recent veel met Moniek Merkx aan/in voorstellingen bij TgMax.