Van juni tot oktober 2010 woont en werkt theatermaker Lotte van den Berg samen met een groep Europese en Afrikaanse kunstenaars in Kinshasa. Daar onderzoekt zij de relatie tussen de zichtbare en onzichtbare wereld. Direct na terugkomst uit Kinshasa (dezelfde avond nog) is OMSK te gast op de Internationale Keuze met Cold Turkey. Een verrassende avond zonder repetitie over een enerverende reis tussen twee werelden – en een primeur! Kinshasa is één van de snelst groeiende steden van de wereld, het New York van Afrika. Uitgangspunt vormt een zoektocht naar de onzichtbare, maar in het Congolese alledaagse leven immer aanwezige Deuxième Monde. Vanuit de fascinatie voor deze parallelle, imaginaire werkelijkheid vraagt OMSK zich af wat de kracht en noodzaak is van de verbeelding. Hoe houden het reële en irreële elkaar in balans? Hoe belangrijk is het te geloven in een universum met onbegrensde mogelijkheden wanneer de omstandigheden waarin je leeft hard en teleurstellend zijn? En bestaat er ook zoiets als de tweede wereld in het Westen? Na Cold Turkey gaat Lotte van den Berg werken aan de voorstelling De Tweede Wereld, gecoproduceerd door en te gast tijdens de Internationale Keuze 2011.
Sinds 1 januari 2009 is de machinekamer van het Energiehuis in Dordrecht de thuishaven en uitvalsbasis van OMSK, het eigen gezelschap van Lotte van den Berg, die hiervoor al volstrekt eigenzinnige en ontroerende voorstellingen maakte onder de vleugels van onder meer Het Toneelhuis. Met een diverse groep kunstenaars werkt zij nu vanuit Dordrecht aan verkenningen, projecten en voorstellingen. Steden over de hele wereld zijn de komende jaren uitgangspunt voor het werk dat theatraal, beeldend, filmisch en brutaal is.
Nederlands gesproken
Straight from the airport onto the stage
From June til end of September Dordrecht based Lotte van den Berg is working in Kinshasa with a team of Dutch and Congolese artists. She is fascinated by the so called Deuxième Monde, this invisible but ever present parallel, imaginary reality in Congolese daily life. What is the power and necessity of imagination, when the circumstances of your life are hard and disappointing? Lotte van den Berg and her company OMSK will come straight from the airport on the 26th of september to share in a cold turkey their experiences with us.
-performed in Dutch-
Locatie: De Gouvernestraat (voorheen Lantaren/Venster)
Concept Lotte van den Berg Met Fierman Baarspul, Ank Daamen, Rachid Laachir, Anoek Nuyens, Daan t Sas, Rianne van Hassel, Marjolein Freijling, Jasmin Hasler, Bart Kusters, Aidan Radier, Jellichje Reijnders, Ifor Schrauwen, Ricke Steggerda, Koen van Oosterhout, Willem Weemhoff, Freija Wouters, Gjalt Vlam, Lara Staal Coproductie Compagnie Dakar, Theaterfestival Boulevard (’s-Hertogenbosch), K-Mu Thêàtre Kinshasa, Kunstenfestivaldesarts (Brussel), Steirischer Herbst (Graz), Theatre Embassy en Zürcher Theater Spektakel, De Internationale Keuze van de Rotterdamse Schouwburg en NXTSTP Met steun van het Cultuur Programma van de Europese Unie.
Het onderzoek wordt financieel ondersteund door de Fonds voor Cultuurparticipatie, Oxfam Novib, SNS REAAL Fonds en VSB Fonds. OMSK ontvangt structurele subsidiëring van het NFPK+ en de gemeente Dordrecht.
Reacties van bezoekers
Petra Ardai
Het was natuurlijk geen voorstelling... Ik was er op de dag toen ze aangekomen waren uit Kinshasa. Maar toch. Ze wisten het wel dat ze dit gingen presenteren, het was niet afgelast... dus.
IK vond het gebeuren heel moeilijk totdat ik aan het einde de spullen die ze daar vandaan hebben gebracht of daar gemaakt hebben, mocht bekijken. Voor mij zou dat deel genoeg zijn. Ik denk dat het ooit vast een mooie voorstelling wordt, maar nu was het ijdele en op zichzelf gerichte vertoning. Waarom doe je openbare workingsessies als je er niets aan hebt dat we er zijn? Waarom kom je niet in gesprek? Waarom kap je het gesprek bij de enige beetje kritische vraag af? Ik had het gevoel dat ik als publiek niet serieus werd genomen. Ik werd met vaagheden betutteld. Ik vond de vragen die opgeworpen waren ongeloofwaardig gepresenteerd en daardoor bijna arrogant. Er zijn andere mensen( ook in het publiek) die vergelijkbare reizen meegemaakt hebben en die nadenken over individu en gemeenschap.... Ik huil ook spontaan als ik iemand zie huilen. Maar niet bij de jonge speelster die achter een kast zat te huilen na de voorstelling. Daarvoor was alles wat daarvoor gebeurde veel te warrig en zonder zelfreflectie. Op die avond tenminste. Trouwens ik vind dat idee met het huilen en het meisje en geweldig idee, maar ik kon het niet hebben na de eerste uur gepraat.
Volgens mij zou het goed zijn om beter te bepalen waarvoor die openbare sessies bedoeld zijn. Wat wil de maker in het openbaar uitzoeken? Naast nieuwsgierig zijn naar Afrika en haar eigen spelers en haar eigen gevoelens zou de maker ook nieuwsgierig moeten zijn naar ons, het publiek die daar zit. Op een volwassen manier.
Ik wilde hiermee niemand beledigen, maar in deze tijden van verharding is het erg belangrijk dat kunstenaars die de platform hebben die ook gebruiken om gemeenschap, samenhorigheid en begrip te kweken. Zoiets....
Tom Steggerda
Heel bijzonder en bijzonder apart. Die "andere" wereld in beeld gebracht.
