verkoolde honden
na het kampvuur
gratis ijsjes
achteraf
optellen en
aftrekken
humor
in een nauw vaasje

Abke Haring schrijft een nieuwe tekst voor Louis van der Waal, Ward Weemhoff, Jimi Zoet en zichzelf. Over de kracht van geloof in de ander en gedwongen participatie. Volharding en overgave als gereedschap. Instructies en manipulatie doen ons bloeien, leren ons volgen.
Met inzet van je joker op het juiste moment.
Blind vertrouwen.
Hout met splinters.

In de Studio Herman Teirlinck deed Abke Haring (1978) van zich spreken toen ze in 2002 als afstudeerproject haar tekst Nageslachtsfarce|genocide speelde. Sindsdien blijft ze schrijven en spelen combineren. Ze werkte met Luk Perceval, Lotte van den Berg, Josse De Pauw en Guy Cassiers en is een van de vaste Toneelhuismakers.

Scenograaf Jean Bernhard Koeman over Abke Haring:
Ik heb het voorrecht om Abke in volle ontwikkeling te mogen meemaken. Ik houd vooral van haar knisperend en soms confronterende taalgebruik, dat toch altijd glanst van betekenis. Haar teksten zijn een uitgewrongen distillaat. Zij geeft mij het volste vertrouwen om die zinnen om te zetten in soms wezensvreemde materialen en een weerbarstig toneelbeeld. Ik probeer een betekenisvolle analyse van de tekst te maken en er een abstraherend maar toch significante scenografie van te maken. Het spreekt niet altijd vanzelf om daar als actrice een antwoord op te formuleren, omdat ik haar er echt mee uitdaag. Ze wint het altijd van mijn meest complexe machines of bouwsels; haar présence, de doorleefdheid en wrange integriteit van de tekst, de soms ijzige en beklemmende ervaring die haar voorstellingen zijn. Het blijven zeer beklijvende performances. Ik ben trots op haar vertrouwen.