"Toen ik dit verhaal voor de eerste keer hoorde, wist ik niet wie Carlos was. Ik was te jong om het me te kunnen herinneren. Hoe meer ik over hem, de periode en de tijdsgeest las, hoe meer ik het gevoel had dat we in de jaren zeventig zijn blijven steken. Terwijl de geschiedenis van de bedreiging zich herhaalt. Er zijn slachtoffers en aanvallers: er zijn lammeren en wolven. Onze levens bewegen zich in cirkels, we zitten gevangen in situaties die door de jaren heen ons lot herhalen. Elk karakter en ieder voorwerp in dit verhaal - mannen, vrouwen, terroristen, politiemannen, wapens, huizen, etc. - is een kleine papieren artiest. Hun toneel is mijn koffietafel. Ik ben de 'bloed' artiest, die de poppetjes manipuleert, als een spelend kind. Tegelijkertijd wreed en onschuldig."

Nicola Unger vindt het fijn autodidact te zijn en lijdt er onder dat ze alles zelf moet doen. Ze leerde zichzelf te werken met grafische en geluidsprogramma's, ze publiceert haar eigen stripboeken en verzamelt ze. Naast haar theaterwerk experimenteert ze met verschillende media: installaties, video's, publicaties. Ze studeerde aan DasArts in Amsterdam en 'Angewandte Theaterwissenschaften' in Giessen. Haar werk werd tentoongesteld in onder andere Kampnagel Hamburg, Sophiensaele Berlin, TENT Rotterdam.

Phantom Story is een coproductie van Productiehuis Rotterdam en Theater Zeebelt.